Alweer geslaagd

“Dan laten we haar maar slagen.” Dat zei ik tegen Henk, mijn collega die Marijke had begeleid bij het schrijven van haar scriptie.

Henk heeft waarschijnlijk veel moeite gedaan om Marijke te helpen. Dat denk ik dan. Henk is ook altijd erg met zijn studenten begaan: Uren van overleg, doorlezen en feedback geven, desnoods via de mail en in de avond.

Als ik dan de scriptie afkeur, moet ik dat goed uitleggen. In elk geval aan Henk. Dat kan ik wel, alleen bij Henk duurt dat wat langer. Of, en dan duurt het nog langer, is Henk het ‘maar gedeeltelijk’ met mij eens. “Marijke heeft echt wel veel verbeterd sinds ik haar begeleid”, zal Henk zeggen. En daarna moet ik het Marijke ook nog uitleggen.

Meer en vervelend werk voor mij. En voor mijn collega Henk die de begeleiding van Marijke weer moet hervatten. En Marijke is boos.

Gelukkig hadden onze managers vorige week benadrukt geen concessies te doen aan de kwaliteit van de scripties. Wat die kwaliteit dan was, dat moesten we dan bespreken met de collega die de student had begeleid.

Ik hoorde me tegen Henk zeggen: “En dan geven we haar gewoon een 5,5″. Zo krijgen niet alleen VMBO’ers een diploma kado…